Linda Doets

Aandachtsvrijwilliger Linda

Linda Doets werkt als aandachtvrijwilliger. Op het briefje dat ze voor de start van haar dienst bij de poli geriatrie haalt staan vandaag de namen van acht patiënten. Ze zijn opgenomen op diverse verpleegafdelingen en verplegend personeel geeft aan dat deze patiënten extra aandacht kunnen gebruiken. Met de vrijwilligerstelefoon gaat Linda op pad. Ter plekke kan de verpleging aangeven of er nog meer patiënten behoefte hebben aan gezelschap. De telefoon is ervoor om oproepbaar te zijn als ze meteen ergens nodig is.

Linda heeft geen vaste diensten. Een paar keer per maand roostert ze zich via de app in. Zij komt van 2 tot 5 uur. Van 6 tot 9 uur gaat een collega aandachtsvrijwilliger verder met hetzelfde lijstje.

Iets heel anders

Linda heeft een betaalde baan, ze organiseert evenementen: “Dat verloopt met pieken en dalen, leuk werk met fijne collega’s. Mijn puberkinderen gingen langzamerhand hun eigen gang. Niet dat ik me destijds verveelde, ik vind het heerlijk om thuis op de bank te zitten, in mijn eigen bubbel. Maar het kriebelde, ik was wat onrustig. Ik wilde wat nieuws erbij, iets heel anders. Al scrollend op die bank onder mijn dekentje kwam ik af en toe filmpjes tegen van mensen die vertelden over hun werk in de zorg, met ouderen. Interessant, maar met mijn eigen baan was ik meer dan tevreden. Toen ik stuitte op een bericht dat het GHZ vrijwilligers nodig had, heb ik meteen besloten te reageren. Dat was wellicht wat ik zocht.”

Veel aandachtsvrijwilligers hebben een vaste dag. Voor Linda is het fijn dat het ook flexibel kan. Ze heeft eerst enkele keren meegelopen en doet het nu al zo’n driekwart jaar in haar eentje. Ze gaat naar mensen die extra aandacht nodig hebben. Ze krijgen weinig bezoek of zijn in de war vanwege een delier of dementie.
Een gesprek met een patiënt in het GHZ is soms anders dan een gewoon praatje. Linda legt uit: “Je weet gewoon elke keer niet wat je aantreft. Met de ene patiënt heb je een zorgeloos soepel gesprek, de volgende is mogelijk erg van streek. Zeker dan kun je vragen naar feitelijkheden beter vermijden. Zo iemand weet soms niet meer hoeveel kleinkinderen er zijn of welke dag het is. Op informatie bij het bed staat op een kaart de interesses en informatie over de patiënt. En soms ook waarover een gesprek niet over moet gaan, waar iemand juist bang voor is.” Een paar keer komen de aandachtsvrijwilligers bij elkaar om te sparren over hun ervaringen.

Glimlach

Linda: “Eén mevrouw verbleef maar liefst drie maanden in het ziekenhuis, in afwachting van een plekje elders. Ze hield erg van spelletjes, dus alle 20 aandachtsvrijwilligers gingen regelmatig bij haar langs om te rummikuppen. Elke dag vroeg mevrouw aan de verpleging of er die dag toch wel iemand zou komen. Voor haar én ons gevoel woonde ze hier zowat. Toen ze eenmaal kon vertrekken heb ik voor haar een grote afscheidskaart gemaakt met onze foto’s op rummikubstenen afgebeeld. Voor mij was het maar een kleinigheidje. Mevrouw was vol lof over de kaart. Ik had haar nooit zien glimlachen maar toen wel.” “Het belang van een gesprekje”, aldus Linda. “blijkt wel als iemand als afsluiting zegt ’dank u wel dat u zich om mij bekommerd’. Ik kan ook de verpleging ontlasten door mensen even bezig te houden. En mij brengt het voldoening. Je betekent iets voor de patiënt op het moment dat je er bent. Even voelt iemand zich niet ziek. En daar gaat het om.”